بررسي و درمان زود انزالي PE با داروي داپوكستين به همراه درمان جنسي رفتاري

انجمن بین المللی درمان دارویی جنسیISSM (انزال زودرس) PE را به دو شیوه طبقه بندی می نماید. PE مادام العمر به انزالی اشاره دارد که همیشه یا تقریباً همیشه در حدود یک دقیقه ی آغازین دخول واژنی رخ می دهد. PE اکتسابی به ((افول معنادار و ناراحت کننده در زمان کمون اشاره دارد،)) در زمان سه دقیقه یا کمتر اشاره دارد. اگر نگوییم همیشه، در اکثر اوقات مردان در هر دو طبقه قادر نیستند انزال را به تأخیر بیاندازند. آن ها از عواقب شخصی منفی هم چون پریشانی، خشم و اجتناب از رابطه جنسی رنج می برند. حدود 30% از مردان به این اختلال دچار می شوند. رایج ترین درمان های تجویز شده شامل دارو درمانی، بی حسی سطحی و درمان رفتاری جنسی می باشند. داپوکستین هیدروکلراید که یک بازدارنده بازجذب انتخابی SSRI است امروزه تنها داروی مورد تقاضا برای PE است. ترکیب دارو درمانی با درمان جنسی به طور گسترده مورد مطالعه قرار نگرفته است، گرچه تحقیقات پیشین نشان داده است که رویکردهای تلفیقی از دارو درمانی به تنهایی مؤثرتر است. تا به امروز، هیچ مطالعه ای فواید احتمالی اضافه کردن درمان جنسی با درمان داپوکستین را مورد بررسی قرار نداده است. در این مطالعه، محققان فرض را بر این گذاشتند که ترکیب داپوکستین با درمان رفتاری نسبت به داپوکستین به تنهایی نتایج بهتری را برای مردان مبتلا به PE فراهم می آورد.

 بیماران و روش اجرا

پنجاه مرد معیارهای ورود به مطالعه را کسب کردند. سن آن ها بین 18 و 70 سال بود و طبق تعریف ISSM به PE مادام العمر مبتلا بودند. هم چنین برای مدت حداقل شش ماه در روابط پایدار با جنس مخالف قرار داشتند و حداقل چهار بار در ماه دخول داشتند و پیش ازاین برای PE تحت درمان قرار نگرفته بودند (یا در هنگام مطالعه در حال درمان شدن نبودند). هیچ یک از آنان دارویی را که با داپوکستین تداخل ایجاد کند مصرف نمی کردند. در شروع مطالعه، مردان دو ابزار سنجش را تکمیل کردند:

شاخص بین المللی عملکرد نعوظ (IIEF) و ابزار تشخیصی انزال زودرس (PEDT). برای دوره پایه چهار هفته ای مردان برای داشتن دخول برای حداقل چهار بار ترغیب شدند و از یک کرنومتر برای اندازه گیری زمان نهفتگی انزال (IELT) استفاده کنند.

 پس از دوره پایه، شرکت کنندگان برای 24 هفته بعدی به دو گروه تقسیم شدند.

 گروه A (25 مرد – میانگین سنی 34, 16±11, 43) 30 میلی گرم از داپوکستین مورد تقاضا را مصرف کردند. دارو 2 – 3 ساعت پیش از رابطه جنسی مصرف می شد.

گروه B (25 مرد – میانگین سنی 44.34±13, 22) 30 میلی گرم از داپوکستین مورد تقاضا را مصرف کردند و درمان جنسی رفتاری چهره به چهره را دریافت کردند که شامل دستورالعمل هایی در مورد روش توقف/ آغاز، روش فشردن و تشخیص ((نقطه بدون بازگشت)) می شد.

در طول مطالعه، زوجینIELT و عوارض جانبی درمان اورژانس را (TEAEs) برای هر دخول ثبت نمایند. وقت ملاقات های پیگیری در مقاطع 4, 12 و 24 هفتگی رخ داد.

داپوكستين

نتایج

 مقادیر ریزش %6/16 برای گروه A و گروه B بودند. بعد از 24 هفته، نمرات PEDT برای هر دو گروه A و B کاهش یافت که نشاندهنده بهبود می باشد. با این وجود، گروه B کاهش بیشتری نسبت به گروه A داشت. در حقیقت، %80 از مردان در گروه B نمرات کمتر از 8 را در مقیاسPEDT  کسب کردند که هیچ انزال زودرسی را نشان نمی داد.

هیچ یک از مردان در گروهAاین الگو را به دست نیاورد. هم چنین در هر دو گروه مقادیر بیشتری در طول 24 هفته ظاهر شد. میانگینIELT گروه A در 24 هفته پس از خط پایه 85  در160ایستاد، اما میانگین گروه B7.370 به ثبت رسید (در مقابل خط پایه 92). بهبود عملکرد گروه B در برابر گروه A در پیگیری هفته چهارم کاملا مشهود بود.

حالت تهوع و سردرد ها رایج ترین TEAEs گزارش شده بودند، اما تفاوت معناداری بین گروه ها وجود نداشت. TEAEs معمولاً در 24ساعت برطرف می شد.

بحث

نتایج این مطالعه با تحقیقات پیشین همسو است. با این وجود، درمان رفتاری همیشه هم به عنوان درمان مؤثری برای PE  مادام العمر در نظر گرفته نمی شود. به نظر می رسد دارو و درمان در این مطالعه نقش مکمل برای دیگری دارند.

محققان توضیح دادند، ((بر اساس یافته های ما، می توانیم با اطمینان فرض کنیم که داپوکستین می تواند به طور مثبت بر اتیولوژی ارگانیک/ نوروپیولوژیک غالب PE مادام العمر عمل کند و درمان رفتاری جنسی می تواند بر کنترل فیزیکی و روانی عملکرد جنسی تأثر بگذارد و از اینرو نتایج بهتری را نسبت به داپوکستین به تنهایی فراهم آورد)).

با این وجود، محققان اشاره کردند که مطالعه به منظور تعیین این که بیماران می توانند به محض برطرف شدن PE داپوکستین را قطع کنند یا خیر انجام نشده است. در مقطع 24 هفته، بعضی از مردان در گروه B گفتند که دیگر به مصرف دارو نیاز ندارند تحقیق بعدی ممکن است به بررسی این موضوع بپردازد که آیا با ادامه درمان رفتاری داپوکستین می تواند قطع یا متوقف شود.

محققان با محدودیت هایی مواجه بودند. اول این که،  مطالعه کوچک بود و دو سرکور نبود. دوم این که، هیچ گروهی که درمان رفتاری جنسی را بدون داپوکستین دریافت کند وجود نداشت. این می تواند راهگشای تحقیق های بعدی باشد. سوم، دوره پیگیری نسبتاً کوتاه بود. این به طور خاص مربوط است چرا که مطالعات پیشین در مورد درمان رفتاری افت فواید را در طول زمان نشان داده اند. در نهایت، هیچ گروه متقاطعی وجود نداشت، بنابراین نقش دقیق مؤلفه هر درمان نامشخص بود.

به طور کلی، محققان نتیجه گرفتند ((بازگرداندن عملکرد طبیعی انزال در بیماران درمان شده با درمان ترکیبی به تنهایی اثرات سینرژیک دو درمان را  در بیماران مبتلا به PE مادام العمر تأیید می کند که به کنترل کلی بهتری بر انزال منجر می شود.))

مترجمین: فهیمه موسوی پور، دکتر حسین شاره

پاسخ دهید